از دوست داشتن

دردم از شعر است و درمان نیز هم... غزل قراگزلو با همه ی دل تقدیم می کند

از دوست داشتن

دردم از شعر است و درمان نیز هم... غزل قراگزلو با همه ی دل تقدیم می کند

دل آلوده دامن

که را گویم غم عشقش, که تاب آرد شنیدن را؟

از این حسرت که سوزاند دل او را , دل من را

هزاران عمر در هر لحظه با او عاشقی کردم

هزاران مرگ , بر من آزمایش کرد مردن را

از این آشفتگی ها کاش جانی با خبر می شد

که می آمیخت _سرخوش_ با خودش آغوش دشمن را

همان جانی که گم شد در فریب چشم آرامی

و گم کرد او از آن پس راه منزل های ایمن را

بلی دشمن! ولیکن دشمنی از دوست زیباتر

بلی آتش! که از آبی گواراتر شود تن را

پس از او شعر هایم را به قربانگاه بخشیدم

نیازی نیست حرفی ترجمان باشد شکستن را

پس از او ماند حیرانی و خاموشی و شاید من!

به آغوش که بسپارم دلی آلوده دامن را؟!

نظرات 2 + ارسال نظر
دوست سه‌شنبه 19 شهریور‌ماه سال 1392 ساعت 01:38 ق.ظ

غزلک زود به زود بیا دیگه:((

چشم اومدم!:)

دوست پنج‌شنبه 15 خرداد‌ماه سال 1393 ساعت 05:59 ب.ظ

نیازی نیست حرفی ترجمان باشد شکستن را..

برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد